سؤالی که در بدو ورود به عرصه اینترنت مطرح می شود، مسأله امکان ورود به هر سایت و وبلاگی است و این که آیا این گشت و گذار آسان، از نگاه شرع آزاد است یا خیر؟ باید توجه داشت که از نظر فقهی وقتی فضایی -هرچند مجازی- وجود دارد که منعی برای ورود دیگران در آن ایجاد نشده، اصل اولیه حلال بودن ورود به این فضا است مگر آن که منعی برای این حلیت و جواز وجود داشته باشد و دلیلی شرعی بر حرمت آن ایجاد شود.

اگر فضای اینترنتی جزو فضاهای شحصی محسوب شده که اجازه ورود به آن برای عموم داده نمی شود -مانند صفحه شخصی ایمیل افراد و...، نمی توان با استفاده از ترفندهای نرم افزاری و سیستم های هک، وارد آن شد و از کم و کیف نامه نگاری یا ارتباطات دیگران مطلع شد، زیرا این کار در عمل تفاوت چندانی با ورود به خانه دیگران و سرک کشیدن در آن ندارد و مصداق تجسس ممنوع در اسلام محسوب می شود.

همچنین اگر فضاهایی در اینترنت در حوزه فضاهای خصوصی مراکز حقوقی به حساب بیاید مانند مراکز اطلاعاتی و بانک اطلاعات و مشخصات کاربران و... یا سیستم های کنترلی مراکز حساس نظامی و تحقیقاتی و...، باز نمی توان به صِرف غیرشخصی بودن این مراکز، به خود اجازه ورود به این سایت ها و یا بخش های فعال را داد؛ زیرا جدا از مسأله تصرف در حریم دیگران، نفس هک کردن حریم اشخاص حقیقی یا حقوقی از نظر قوانین رایانه ای کشور مصوب سال 1388 جرم تلقی شده و از این جهت هم جایز نخواهد بود.*

منبع:

کلیک های حلال و حرام، روح الله حبیبیان

* قوانین رایانه ای کشور

ماده 1: هر کس به طور غیرمجاز به داده ها یا سامانه های رایانه ای یا مخابراتی که به وسیله تدابیر امنیتی حفاظت شده، دسترسی یابد به حبس از 91 روز تا یک سال یا جزای نقدی محکوم می گردد.

ماده 12: هر کس به طور غیرمجاز داده های متعلق به دیگری را که در اختیار صاحب آن است برباید به جزای ... محکوم می گردد.