دل و دین و عقل و هوشم همه را نجات دادی     و فتحت باب صدری و سکنت فی بلادی
آتشــی به جانـــم افتـــاد که غایتـــی نـــدارد     هی نـار حـب حیـدر التـی ملـت فــؤادی
گرچه از جهــان بریــدم به نگــاهت آرمیـــــدم     لیتنی اکون دوما لک خــالص الـــــودادی
عاشــقان درگــه تـو بـه هــوای روی مــــاهت     یسهرون لیـلة القــدر و یبسطوا الأیـادی
آنچه از کمـال وصفت بنویــسم این روا نیست     لـک کـل مـا بأحمـد لـک کـل مـا بهــادی
ابـن عــم مصطفــایی کـه زنصــرتش نشایــــد     انـــت انّیــت بــآنٍ و عملـــت بالعنــــادی
مـــرد قتلگــــاه و جنگی بـــه احـــد نـدا بـرآمد     لا فتی الا علیــــا نُصرتـــاً علـی الأعادی
منــکران روز خــم را به چــه واژه ای بخــــوانم     انـــهم جنــــود کفـــر و لنـــارهم وقــادی
ابن ملجم که به فرقت ضربـه ای زکین می زد     جبرئیـــل کـــان یبکی و مکبـــرا ینــــادی
که ستون هر هدایـت به اشـاره ای فرو ریخت     حین ذا انتهی علـــی بجنایة المــــرادی
دست او بریــده بادا که چنین جنایتی کــــــرد     و بقــی بنـار ربـــه لیــــکون کالـــــرمادی
علــی ای همای رحمت تو چه آیتی خــــدا را     التی بـها وعـدنا و بـها نـری المعـــــــادی
شأن تو نوشتنی نیست که من نوشته باشم
    انت فـوق کـــل شـأن و علیـک اعتمادی
حیدرا قسم به جـاهت که تظاهـری نکــــــردم     هذا کـــل ما احســه بخــالص اعتقــادی

ابوعلی المالکی_شهرچمران